Revi Stoffelen
19 april 2012

Na lang wachten gaven twee befaamde streepjes ons veel hoop. Vijf weekjes oud was je en zat lekker dicht bij mama verstopt.
God wat was je een droom die uit zou gaan komen voor ons.
Mama belde de verloskundige. Dat was raar om die eerste felicitatie te horen.
Na vier weken wachten en verborgen houden van je komst zagen we jou voor het eerst in beeld.

Wat voelden we ons trots. Ook trots waren de opa's, oma's, tante en oom.
Bij twaalf weken, gelukkig, we mochten je weer zien. Je bent een gezonde druktemaker. Een prachtige aanblik.
Eindelijk zouden we lekker kunnen gaan genieten. Met zijn drie├źn gingen we leuke spulletjes voor jou uitzoeken. Alles was bij elkaar gezocht en het enige wat we hoefden te doen was bellen.
Bellen wanneer je spulletjes voor jouw eigen kamertje gebracht konden worden.
Een gezinnetje vormen waar wij jou alle warmte en liefde zouden gaan geven die we hebben.

Twintig weken, de belangrijkste echo. We zagen je weer op het beeldschem. Papa en mama denken gezien te hebben dat jij onze grote knul ging worden. Eigenlijk wilden we dat nog niet weten.
Helaas kwam er een uitslag waarbij de grond onder onze voeten verdween. Het was allemaal nog niet zeker, maar toch!
Drie weken van onderzoeken en grote spanning vlogen voorbij.
Jij was ondertussen nog aan het rondspartelen, nog steeds lekker warm en dicht bij mama.
We wisten nu dat jij inderdaad onze knul "Revi" zou gaan worden.
Na alle testen bleef de uitslag onveranderd en moesten papa en mama een beslissing gaan nemen. Een beslissing die onze grote wens weer zou wegvagen.
Er wordt altijd gezegd  dat ouders hun kinderen niet mogen overleven. Het gevoel als dit wel gebeurd is niet te omschrijven.
Die grote leegte. Niet alleen in je hart, maar ook in je armen en in dat kamertje.

Lieve kleine Revi, jij bent nu bij de kleine engeltjes. Dankjewel voor het geluk dat je ons in die korte tijd hebt gegeven.
We houden van je en zullen altijd aan je blijven denken.

Heel veel liefs van Papa en Mama

Meer over de kids...